Lieve Papsie...

Zoveel heb je mij geleerd

zoveel aan mij verteld

zo vaak heb je me geholpen

zoveel uren hebben wij gebeld

een zee van mijn tranen

ving jij op in jou rivier

thuis of in het ziekenhuis

altijd was je hier

je eigen klachten even niet

want je wou me helpen, altijd

hoewel ik wist was er te wachten stond

doet het pijn, ik ben je kwijt

ik wil je nog zoveel zeggen

er was toch zo veel tijd tekort

ik moet je nog duizendmaal bedanken

maar al die tijd is ingestort

en waarom? waarom overkomt ons dit

het is zo moeilijk te verdragen

ik wil nog zo graag even kletsen

zonder dat dit weer zal vervagen

ik heb nog een heel leven voor me

nog zoveel te leren en zoveel te doen

maar waarom moet dat op deze manier

waarom nooit meer met een vader, zoals toen

als de tranen over mijn wangen stromen

omdat ik je zo verschrikkelijk mis

dan zou ik zo graag zo'n echte 'papa-knuffel' willen

omdat dat altijd mijn medicijntje is

zonder jou voel ik me zo verloren

zo eenzaam, zo alleen

en wie ik ook tegen kom op mijn weg

zoals jou is er echt geen één

ik heb het zo moeilijk

maar probeer sterk te zijn zoals jij

probeer de realiteit te zien

vertel mezelf; het is voorbij

ik vergeet nooit wie je was

ik vergeet nooit wie je bent

voor altijd blijf je in mijn hart

ik verlies je geen moment...

Lieve Papsie... ik hou van je...

ik mis je... XxX